LOGO

loga eu

1. METODA RUCHU ROZWIJAJĄCEGO WERONIKI SHERBORNE

Podstawowymi elementami w metodzie Weroniki Sherborne są podobne jak u Labana ruch i kontakt fizyczny z drugim człowiekiem. W. Sherborne  pisała, że wszystkie dzieci mają dwie podstawowe potrzeby:

- pragnienie czuć się dobrze we własnym ciele, czyli umieć w pełni nad nim panować;

- odczuwanie potrzeby nawiązywania kontaktów z innymi.

Niesamowicie ważną rolę odgrywa tu pierwsza zabawa jaka jest baraszkowanie, której człowiek doświadcza we wczesnym okresie swojego życia. Jest ona okazją do:

- poznania siebie, swoich możliwości, a także ograniczeń;

- poznawanie innych;

- poczucia oparcia i bezpieczeństwa jakie może dać sobie nawzajem;

- radość kontaktu z innymi;

- robienie czegoś razem;

- radość z ruchu, z życia.

Ażeby baraszkowanie spełniło swoje cele powinno być wesołą i beztroską zabawą dla dziecka jak również dla jego rodziców. Weronika Sherborne wyszła naprzeciw tym potrzebom i w swojej metodzie jako podstawę przyjęła ZABAWĘ jaką jest BARASZKOWANIE. Wykorzystywanie tejże metody pozwala na wspomaganie rozwoju dziecka szczególnie w sferze emocjonalnej, poznawczej i społecznej. Aby zostały spełnione warunki tej zabawy potrzebny jest tylko czas, przestrzeń i drugi człowiek. IDEĄ METODY jest budowanie:

- świadomości ciała;

- świadomości przestrzeni;

- świadomości relacji

 2. PROGRAM AKTYWNOŚCI M. i CH. KNILLÓW

Programy Aktywności: „Świadomość Ciała, Kontakt i Komunikacja” - Marianny i Christophera Knillów, oraz „Dotyk i komunikacja” - Christophera Knilla, są stosowane  w wielu krajach. Powstanie tych programów były wynikiem wieloletniej pracy i doświadczeń terapeutycznych autorów. Programy Aktywności mogą być stosowane w pracy z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi z  zaburzeniami w rozwoju poznawczym, ruchowym oraz społecznym. Celem proponowanych aktywności w Programach Knillów jest rozwój kontaktów społecznych, zachęcenie do ruchu i zabawy oraz rozwijanie umiejętności komunikacji dziecka z drugim człowiekiem. Programy Aktywności opierają się na poznawaniu i doświadczaniu przez dziecko różnych rodzajów aktywności, takich jak kołysanie, wymachiwanie rękoma, zginanie i rozprostowywanie rąk, pocieranie dłoni, zaciskanie i otwieranie dłoni, itd. i dostosowanie tych ruchów do akompaniamentu z taśmy magnetofonowej.

3. METODA KINEZJOLOGII EDUKACYJNEJ PAULA DENISSONA

Metoda ta ma na celu naturalne wspieranie rozwoju człowieka, nie patrząc na jego wiek, poprzez wykonywanie różnych ćwiczeń ruchowych. W metodzie tej wykorzystuje się proste ćwiczenia fizyczne opracowane są w taki sposób, aby zintegrować pracę ciała i umysłu. Składają się one z ruchów, które dzieci wykonują w początkowych latach swojego życia. Ćwiczenia te są niezbędne dla rozwoju koordynacji oczu, uszu, rąk i całego ciała. Dzięki wykorzystaniu ćwiczeń Gimnastyki Mózgu wszystkie części mózgu mogą ze sobą współpracować. P. Denisson opracował zestaw ćwiczeń usprawniających ciało, pobudzając i aktywują system nerwowy, pozwalają rozładować napięcia wywołane stresem. Założeniem tej metody jest znaczna poprawa poziomu funkcjonowania dziecka w jego otoczeniu.

4. PORANNY KRĄG – STYMULACJA POLISENSORYCZNA WG PÓR ROKU

Metoda polisensorycznej stymulacji wg pór roku polega na pobudzaniu wszystkich zmysłów dziecka za pomocą podstawowych symboli, których źródłem jest przyroda. Tymi symbolami są 4 żywioły: barwa, zapach, smak, wrażenia dotykowe i termiczne przyporządkowane są do odpowiedniej pory roku. Symbole te cyklicznie ulegają zmianie ze względu na zmieniające się pory roku. Głównymi celami tej metody są:

 - stymulacje wielozmysłowe połączone z rytualizacją czynności;

- budowanie zaufania i bezpieczeństwa;

- komunikacja na poziomie niewerbalnym opierająca się głównie na języku znaków i symboli;

- prowokowanie komunikacji na poziomie werbalnym;

- inicjowanie i podtrzymywanie kontaktu wzrokowego z dzieckiem.

5. RELAKSACJA I MUZYKOTERAPIA

Stanowią podstawowy element codziennych zajęć dydaktyczno-wychowawczych. Muzykoterapia i ćwiczenia relaksacyjne pomagają w „wyciszeniu” negatywnych emocji, dzięki czemu sprawiają odprężenie fizyczne, obniżają lęk, obniżają agresję- przywracają dziecko wewnętrzną równowagę. Metody te pozwalają na lepsze zrozumienie przez dzieci własnych stanów emocjonalnych, a także radzenia sonie w trudnych i niesprzyjających sytuacjach.

6. Metoda Dobrego Startu Marty Bogdanowicz

Metoda Dobrego Startu została ponownie opracowana w Polsce przez Martę Bogdanowicz. Pierwotnie MDS upowszechniona była  przez Holenderkę- Thea Bugnet van der Voot pod nazwą Le Bon Depart. Celem metody jest wspomaganie rozwoju psychoruchowego u  dzieci. Głównym założeniami metody jest jednoczesne rozwijanie funkcji wzrokowych, słuchowych, językowych, dotykowo- kinestetycznych oraz motorycznych, co w całości stwarza idealne warunki do prawidłowego uczenia się. Co więcej metoda ta pomaga kształtować lateralizację, orientację w schemacie własnego ciała oraz przestrzeni.  MDS wykorzystywana jest do pracy z dziećmi w wieku przedszkolnym, wczesnoszkolnym i do dzieci starszych, których rozwój psychoruchowy przebiega wolniej lub jest nieharmonijny. Udział dzieci w zajęciach z zakresu założeń metody sprzyja dobrze rokującemu  rozwojowi.